تخت خواب ها

نقطه ی محبوب من در اتاق خوابها آنجاییست که تختخواب ها واقع شده اند، من از تختخوابها خوشم می آید بیشتر از کتابخانه ها، بیشتر از لباسهای ریخته شده پای کمد.من میتوانم روزها در تخت خوابم زندگی کنم، غذا بخورم، فیلم ببینم، کتاب بخوانم، یادداشت بنویسم، آهنگ گوش بدم فکر کنم، فکر کنم، فکر کنم.می توانید فکر کنید سپری کردن بخش عمده ای از روز در تختخواب نشانه ی دپرشن است، خب بعله هست.منکرش نمی شوم. کار نداشته باشم از تختخوابم بیرون نمی آیم

تختخواب ها مثل موجود زنده اند، جان دارند، حس دارند، بو دارند، آخ! بو... بو... بو. کاش قوه ی بویایی من ده برابر الان بود، کاش میتوانستم تمام بوهای دنیا را در حافظه نداشته ام نگه دارم.بوی تمام انسانها را ... رابطه ها را.. بگذریم

من از تختخوابهای مرتب خوشم می آید، از آنها که ملحفه هایشان هنوز بوی شوینده و تمیزی میدهند، از آنهایی که کوسنهای رنگی دارند و یک بالشت اضافه،از آنهایی که سرت را روی بالشت که میگذاری بوی صاحبش را میدهد.میتوانی بویش کنی و به این فکر کنی دیشب کسی روی این بالشت گریه کرده یا خندیده است، فکر کنی دیشب کسی روی این تخت مست خوابیده است، کسی تا لمس دیگری اش رفته است و کسی به تنهاییش تا صبح پیچیده است.

تختخوابها صادقترین موجودات هر اتاق خوابند. میگویم موجود چون حس دارند، عاطفه دارند. بو دارند. لعنتی ها. کافیست چند دقیقه روی تخت ادمها دراز بکشی و بالشتشان را بو کنی تا به زاویه های پنهان وجودیشان پی ببری

ای تخت خوابهای دنیا!ای کوچکترین و امن ترین خانه ی دنیا! ای آرامگاه تمام تألمات روحی و جسمی! ای که جان می دهید برای مردن،مردن های بی دغدغه از پس زندگی های پر دغدغه! عشق یگانه من اید

سقوط آزاد...