سری به آرشیو قدیمی بزنیم

مرا با این ذهن آشفته ی بی سامان برای خیال بافی آفریده اند، برای غرق شدن در رویاهای بی انتها، برای تصویر کردن چیزهایی که نیست، برای تصور کردن چیزهایی که نبود و نخواهد بود. هر چیز کوچکی که می بینی میتواند اینقدر مرا با خودش درگیر کند که یادم برود چی بود، که یادم نیاید چی هست.

بعضی جاهای دنیا جان میدهد برای فانتزی های رنگارنگ. هر چه که بخواهم . هر چه که بخواهی. برای قدم زدن روی سنگفرشها، برای پوشیدن لباس های رنگی تابستانی ، برای سیگار کشیدن در کافه های خیابانی ، برای بوسیدن همدیگر در کوچه های بن بست، برای عشق بازی در مسافرخانه های قدیمی. این خاک که خیلی وقت است دور افتاده هم از خیال، هم از رویا، هم از رنگ. آخ! رنگ . رنگ . رنگ لعنتی.رنگ خیلی خوب است، یک روز باید یک متن بلند بالا در ستایش رنگ بنویسم، در اندوه بیرنگی ، در دلزدگی از سیاه و سفید.

بعضی جاهای دنیا جان میدهد برای داشتن شما دختر زیبای گمنام.برای تصور کردنت ،برای تصویر کردنت. اصلن دونفره بودن گاهی وقتها خیلی اتفاق خوبی است. حالا اگر چه که آدم در واقعیت مدام میان خودی که هست و خودی که نیست تاب میخورد اما رویاها جان میدهد برای دو نفری بودن.رویای تک نفره که دیگر رویا نیست. بوی تنهایی میدهد. این تنهایی در همین واقعیت برای ما بس است. بگذار یک جایی ازش فرار کنیم. شاید تو نخواهی من تصور یا تصویرت کنم. اما باید بگویم متأسفانه این بار حق انتخاب با من است شاید یک جور انتقام گرفتن کودکانه باشد. تو باید در این رویا باشی، رویای تک نفره به درد مردن هم نمیخورد. البته هنوز نمیدانم دلم میخواهد تا کی در این رویا باشی ، این را بعدن تصمیم میگیرم.منظورم از بعدن چند رویای آینده ست.

بعضی جاهای دنیا جان میدهد برای خیال بافی.برای رویاهای دونفره. مثل کوچه های پس کوچه های پاریس در نیمه شب، مثل ونیز در ابتدای صبح، مثل تهران در غروب ..اما راستش پاریس در نیمه شب ،ونیز در ابتدای صبح، تهران در غروب میان عشاق کلیشه شده، برویم جایی که هیچ دو نفری تا حالا نرفته باشند،هیچ دو نفری نیمه شبی در کوچه ای دستهایشان هنگام بوسیدن در هم گره نشده باشد، هیچ دو نفری در اتاق 345 هیچ مسافر خانه ی قدیمی به هم نیامیخته باشند.

اصلن برویم بورانو، در شمال ونیز، میگویند رنگی ترین خانه های دنیا را دارد.برویم میان این خانه ها، میان این رنگها گم شویم. برویم رنگ بگیریم. ما، دستها، لبها، بغل ها...

سقوط آزاد...