عکس ها افسرده اند

این صندلی های قرمز را می بینید؟! دقیقاً تعدادشان یازده هزار و پانصد و چهل و یکی ست.نه بیش تر و نه کمتر.یازده هزار و پانصد و چهل و یک گاهی عدد بزرگی در زندگی میشود.اینجا سارایوو پایتخت بوسنی است و امروز دقیقاً بیست و سه سال از جنگ داخلی بوسنی میگذرد.از قتل عام یازده هزار و پانصد و چهل و یک نفر در طول چهل و چهار ماه.اینجا بوسنی است.اینجا دیگر جنگ و قتل عامی نیست.اینجا خیابان هایش آرام است امّا حافظه ها،اما دل ها نا آرام است و هنوز درد میکند.از تجاوز.از خشونت.از کشتار

جنگ بیش از آنکه چیز احمقانه ای باشد چیز غم انگیزی است.انسانهایی که به خاک می افتند و خانه هایی که ویران میشود و زیبایی که از کف میرود.جنگ ترس است و خشنونت است و تنهایی.

جنگ ها به پایان میرسند.خانه ها از نو ساخته میشود.خون از شهر شسته میشود،آرام گاه ها ساخته میشود.اما ساده ای اگر گمان کنی زندگی به حالت قبل برگشته است..نه.این وسط چیزی از دست میرود که هیچ چیز جایش را پر نمیکند.

پ ن : این روزها دوباره جنگ قلب ها را فشرده کرده است سقوط آزاد...