فراموشی را تکرار کن

تمام زندگیمان شده هر روز صبح لیوان قهوه مان را یک نفس تمام کنیم، تند تند قدم برداریم، لبخندها و احساساتمان را قفل زنیم تا آدم های مسیرمان را راحت تر رد کنیم بی برداشت ها و سوال های تمام نشدنیشان و بدون معاشرت های بی فایده...... حالا فکر کن وسط این روییتن زندگیمان ناگهان بایستی و چشمانت را ببندی، بعد بشنوی چیزی فراتر از تمام این روزهای تکراری صدایت می کند، بعد یادت بیاورد خنده هایت را، یادت بیاورد نگاه های فراموش شده را،دستان گرمی را،بوسه های به باد سپرده را، فکرش را بکن در آستانه ی چه فراموش کردن های حسرت انگیزی ایستاده ایم......اما فراموش نمی شوند در آستانه ی این فراموشی قفل شده ایم.

سقوط آزاد...