ولگردی

بعضی وقت ها یه مکان هایی برای انسان از هیبت مکان بودنشان خارج می شوند . جان می گیرند و جان می بخشایند. دیگر آجر و سیمان تنها نیستند . بیرون که می روی ناخوداگاه بهشان سری می زنی . وقتی کنارشان می نشینی در گوشت خاطراتت را زمزمه می کنند که چه کاریی که اینجا نکرده ام . چه دیدارهایی که عشق نشده دفنشان کردم . چه بوسه های پنهایی و تند در گوشه کنار این مکان ها رد بدل نکرده ایم گویا عشق در ترس زیباتر است

نشرثالث تئاتر شهر باشگاه انقلاب پارک لاله خانه هنرمندان دوستان من هستند که از هیبت مکان بودن خارج شده اند . وقتی که پریود مردانه سراغم می آیند و مغز و روحم شروع به خونریزی می کند سر از یکی از مکان ها در می آورم نمی دانم چجوری ولی وقتی به خودم می آیم روی سکوهای تئاتر شهر دارم چایی می نوشم. و فکر می کنم فکر می کنم و فکر می کنم.........

+ نوشته شده در پنجشنبه پنجم مرداد ۱۳۹۶ساعت 0:1 توسط .... |